Vaak heb ik het idee – eigenwijs als ik ben – dat ik alles zelf wel uit kan vinden, er zelf wel uitkom, geen hulp nodig heb.
Natuurlijk, als ik helemaal alleen aan het rommelen ben en niet kan slagen, weet ik dat ik wel wat hulp kan gebruiken; maar dat dan zelf wereldkundig maken… ho maar!
Heeft u niet eens een bouwpakket van een kast van een Scandinavische meubelgigant in elkaar gezet? Had u dan, net als ik, het idee dat u met een ware puzzel bezig was, waarvan je stukjes mist en als je met de puzzel klaar bent stukjes over hebt? Oké, de kast staat dan wel maar echt zeker van je zaak ben je niet, met die stukjes nog voor je op de vloer. Wellicht was de handleiding raadplegen toch wel beter geweest!
Als je veel schrijft heb je iemand nodig die je teksten corrigeert, je bent immers blind voor je eigen teksten en zo leer je beter te schrijven, zelfs om te gaan met opbouwende kritiek.
Als je veel hardloopt en nooit even aan een ander vraagt– die er kijk op heeft – of je wel goed loopt, zal je techniek nooit verbeteren. Door je techniek te verbeteren zal het lopen makkelijker gaan.
Als je in de straat vaak staat te voetballen en een ander moedigt je aan naar een voetbalvereniging te gaan dan wordt je daar gecoacht en zal je voetbalbereik alleen maar groeien.
Op alle manieren kunnen we geholpen worden.
Vroeger konden we voetballen waar we wilden, nu met de dichtgegroeide steden hebben we hulp nodig van ‘Cruyff courts’. We vinden dat normaal, we vinden het normaal dat we sporten , waar en wanneer… en ook nog eens welke sport.
Wat we niet (willen) zien is dat we dat alleen maar met hulp kunnen doen; overheid, accommodatieverstrekkers, subsidieverstrekkers, sponsors, organisatoren, verenigingsmensen, materiaalverstrekkers, coaches, vrijwilligers, supporters, teamgenoten en tegenstanders – in je eentje badmintonnen is ook maar wat. Door al die mensen klimmen we op, worden we beter en krijgen er meer plezier in. We komen in vorm, lichamelijk en geestelijk en we winnen zelfs, van onszelf en van anderen. We zijn daar trots op en blij en dat geldt ook voor al die mensen die (ongezien) helpen. Dat heet succes en dat heb je pas als je het kunt delen.
Tien jaar geleden zag ik twee mensen in een rolstoel een bal naar elkaar overgooien, blije gezichten, plezier, en voor even waren de rolstoelen vergeten. Door de uitstraling van deze mensen zag ook ik de stoelen niet meer.
Het is het piepkleine begin van iets waar we nu erg trots op zijn: ParaGamesBreda.
Het is het piepkleine begin met zoveel waarde dat zich nu – tien jaar later – aan het manifesteren is:
• Europa’s grootste evenement in zijn soort;
• Zeventig vaste vrijwilligers;
• Eigen kantoor;
• Connecties met de Paralympics in Londen 2012 en Rio de Janeiro 2016;
• Gekoppeld aan de Nederlandse Olympische ambitie voor 2028.
En dat alles omdat er mensen zijn opgestaan die mee wilden helpen om anderen aan te zetten tot beweging en sport, te zien groeien, lichamelijk en geestelijk beter te zien worden, en daardoor blij te zien zijn. Zij willen anderen zien winnen, waardoor ze zelf ook winnen.
Op die mensen ben ik erg trots, daar heb ik respect voor, zij zijn het die ongevraagd helpen dat mentale duwtje geven, want sporten moet de atleet zelf doen.
Als ParaGamesBreda dragen we zo bij tot een verbetering van jezelf, we proberen je te laten inzien dat, indien we het verhaal anders vertellen, er een ander plot kan ontstaan.
In 1978 stond Gerrie Knetemann aan de vooravond van het Wereldkampioenschap wielrennen op de Nürburgring in Duitsland. De bijgelovige Gerrie zag het niet zitten en belde zijn vrouw op:
“Gre, het wordt hier helemaal niets. Ze hebben me rugnummer 76 gegeven en 7 + 6 is 13!”
Zijn vrouw hoorde het aan:
“Nee, Gerrie je ziet het verkeerd, 7 – 6 = 1!”
Gerrie Knetemann werd de volgende dag Wereldkampioen wielrennen.
Wij van ParaGamesBreda zijn nog steeds op zoek naar die mensen die datzelfde willen uitdragen: helpen, verhalen anders vertellen en zo op ieder niveau wereldkampioenen maken.
John van Ierland
Voorzitter Stichting ParaGamesBreda!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten