Respect

In de week dat de tienerselectie van Feyenoord haar trainer wegstuurde kreeg onze ambassadrice Agmaja Kolman te horen dat ze zich niet gekwalificeerd had voor het WK roeien in de klasse TA (Trunk-Arms). Ongetwijfeld een fikse mentale klap, ze had er zo hard voor getraind. Inderdaad, de eenden op de Bosbaan in Amstelveen liggen nog bij te komen van haar ferme riemslagen.

Maar Agmaja, die herpakt zich snel. #happyrowing blijft ze vrolijk twitteren. Haar wilskracht om zich voor de Paralympics in Londen te kwalificeren is ongebroken. Tuurlijk zal ze er stevig van balen dat ze het WK niet heeft gehaald. Haar kennende zullen er best een paar krachttermen gevallen zijn, maar Agmaja gaat volle kracht door. Tsja, de ParaGames komen er natuurlijk ook aan. Daar wil ze ook schitteren. Doelen stellen, focussen, presteren: het geldt voor alle deelnemers aan de ParaGamesBreda. Tegenslag? Tegenslag hoort erbij, dat weten ze maar al te goed. Maar het schrikt ze niet af, integendeel.

Zet daar nou eens een profvoetballer tegenover die slecht speelt of door zijn trainer gepasseerd wordt. Dan heeft de hele wereld het gedaan. In de spiegel kijken en enig vermogen tot zelfreflectie tonen is aan de gemiddelde prof niet besteed. Ben je boos, stuur je de toch trainer weg, laat je je op de transferlijst zetten, geef je verongelijkt een interview over het grote onrecht aangedaan, begin je een arbitragezaak om de breuk te forceren. Wat een verschil met Agmaja of een willekeurig andere invalide sporter. Bij hen is mentale weerbaarheid haast een tweede natuur. Die weerbaarheid maakt enorme krachten los: fysiek en mentaal.

Niet wijzen met vingertjes naar anderen, geen gezeur en gez**k, maar gewoon trainen: zo hard, snel, hoog, ver als maar kan.

RESPECT staat er op heel veel armen van ballende profs getatoeëerd. Nou inderdaad: RESPECT, met hoofdletters! Misschien moet Agmaja maar gewoon #happyrowing op haar gespierde armen laten tatoeëren.

Erik Martens

Bestuurslid PR en Communicatie