Duurzame sponsors

Over zo’n 30 dagen is het zover. Dan vindt op 6, 7, 8 en 9 oktober de ParaGamesBreda! editie 2011 plaats in Breda en omstreken. Het mogelijk maken van dit unieke sportevenement voor mensen met een handicap vergt een hoop. Een hoop energie, een hoop organisatie, een hoop vrijwilligers, een hoop overleg, een hoop afstemming, een hele hoop.  En niet te vergeten een hoop geld, dus ook een hoop sponsors.

Maar wat zijn eigenlijk sponsors? Als ik de definitie van Van Dale mag geloven is het een persoon of instelling die ten bate van iemand of iets geld beschikbaar stelt. De beschrijving op Wikipedia is iets uitgebreider: een sponsor is een persoon of organisatie, meestal een bedrijf, die een activiteit, een individu, een evenement, een vereniging, een groep personen etc. steunt door geld of andere middelen ter beschikking te stellen, in ruil voor publiciteit.

Allemaal prima, we zijn erg blij dat er in deze lastige economische tijden sponsors zijn die ons een warm hart toedragen en ons in de vorm van geld of andere middelen ondersteunen. Zonder sponsors kunnen wij dit unieke evenement gewoonweg niet organiseren. Maar voor onze organisatie mis ik één belangrijk element in beide definities van sponsors en dat is namelijk: het duurzame. De betrokkenheid, het commitment om voor een langere periode een partnerschap aan te gaan waarbij hogere waarden gelden dan alleen geld en publiciteit. Dit is bittere noodzaak om de continuïteit van het evenement te waarborgen.

Kreten als MVO (maatschappelijke verantwoord ondernemen) en MBO (maatschappelijk betrokken ondernemen) zijn de laatste tijd in zwang geraakt en te pas en te onpas gebruikt in verschillende vormen van communicatie om de wereld te laten zien dat we maatschappelijk verantwoord bezig zijn.  Het doel hiervan lijkt me duidelijk. Mijn bewondering gaat meer uit naar sponsors die MVO/MBO intrinsiek in hun DNA hebben en er ook naar handelen alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zonder daarvoor MVO/MBO te hoeven gebruiken.  Dat zijn sponsors die de triple-P benadering toepassen zonder deze actief te (hoeven) communiceren. Dat zijn partners van de ParaGamesBreda!

Wij zijn trots op de partners die voor de ParaGamesBreda! hebben gekozen.  En hoop dat we in de nabije toekomst een aantal meer kunnen verwelkomen voor dit, nogmaals, unieke evenement !

Wing Lam
Bestuurslid Stichting ParaGamesBreda!

Soms moet je een handje geholpen worden.

Vaak heb ik het idee – eigenwijs als ik ben – dat ik alles zelf wel uit kan vinden, er zelf wel uitkom, geen hulp nodig heb.

Natuurlijk, als ik helemaal alleen aan het rommelen ben en niet kan slagen, weet ik dat ik wel wat hulp kan gebruiken; maar dat dan zelf wereldkundig maken… ho maar!

Heeft u niet eens een bouwpakket van een kast van een Scandinavische meubelgigant in elkaar gezet? Had u dan, net als ik, het idee dat u met een ware puzzel bezig was, waarvan je stukjes mist en als je met de puzzel klaar bent stukjes over hebt? Oké, de kast staat dan wel maar echt zeker van je zaak ben je niet, met die stukjes nog voor je op de vloer. Wellicht was de handleiding raadplegen toch wel beter geweest!

Als je veel schrijft heb je iemand nodig die je teksten corrigeert, je bent immers blind voor je eigen teksten en zo leer je beter te schrijven, zelfs om te gaan met opbouwende kritiek.

Als je veel hardloopt en nooit even aan een ander vraagt– die er kijk op heeft – of je wel goed loopt, zal je techniek nooit verbeteren. Door je techniek te verbeteren zal het lopen makkelijker gaan.

Als je in de straat vaak staat te voetballen en een ander moedigt je aan naar een voetbalvereniging te gaan dan wordt je daar gecoacht en zal je voetbalbereik alleen maar groeien.

Op alle manieren kunnen we geholpen worden.

Vroeger konden we voetballen waar we wilden, nu met de dichtgegroeide steden hebben we hulp nodig van ‘Cruyff courts’. We vinden dat normaal, we vinden het normaal dat we sporten , waar en wanneer… en ook nog eens welke sport.

Wat we niet (willen) zien is dat we dat alleen maar met hulp kunnen doen; overheid, accommodatieverstrekkers, subsidieverstrekkers, sponsors, organisatoren, verenigingsmensen, materiaalverstrekkers, coaches, vrijwilligers, supporters, teamgenoten en tegenstanders – in je eentje badmintonnen is ook maar wat. Door al die mensen klimmen we op, worden we beter en krijgen er meer plezier in. We komen in vorm, lichamelijk en geestelijk en we winnen zelfs, van onszelf en van anderen. We zijn daar trots op en blij en dat geldt ook voor al die mensen die (ongezien) helpen. Dat heet succes en dat heb je pas als je het kunt delen.

Tien jaar geleden zag ik twee mensen in een rolstoel een bal naar elkaar overgooien, blije gezichten, plezier, en voor even waren de rolstoelen vergeten. Door de uitstraling van deze mensen zag ook ik de stoelen niet meer.  

Het is het piepkleine begin van iets waar we nu erg trots op zijn: ParaGamesBreda.

Het is het piepkleine begin met zoveel waarde dat zich nu – tien jaar later – aan het manifesteren is:

• Europa’s grootste evenement in zijn soort;

• Zeventig vaste vrijwilligers;

• Eigen kantoor;

• Connecties met de Paralympics in Londen 2012 en Rio de Janeiro 2016;

• Gekoppeld aan de Nederlandse Olympische ambitie voor 2028.

En dat alles omdat er mensen zijn opgestaan die mee wilden helpen om anderen aan te zetten tot beweging en sport, te zien groeien, lichamelijk en geestelijk beter te zien worden, en daardoor blij te zien zijn. Zij willen anderen zien winnen, waardoor ze zelf ook winnen.

Op die mensen ben ik erg trots, daar heb ik respect voor, zij zijn het die ongevraagd helpen dat mentale duwtje geven, want sporten moet de atleet zelf doen.  

Als ParaGamesBreda dragen we zo bij tot een verbetering van jezelf, we proberen je te laten inzien dat, indien we het verhaal anders vertellen, er een ander plot kan ontstaan.

In 1978 stond Gerrie Knetemann aan de vooravond van het Wereldkampioenschap wielrennen op de Nürburgring in Duitsland. De bijgelovige Gerrie zag het niet zitten en belde zijn vrouw op:

“Gre, het wordt hier helemaal niets. Ze hebben me rugnummer 76 gegeven en 7 + 6 is 13!”

Zijn vrouw hoorde het aan:

“Nee, Gerrie je ziet het verkeerd, 7 – 6 = 1!”

Gerrie Knetemann werd de volgende dag Wereldkampioen wielrennen.

Wij van ParaGamesBreda zijn nog steeds op zoek naar die mensen die datzelfde willen uitdragen: helpen, verhalen anders vertellen en zo op ieder niveau wereldkampioenen maken.

John van Ierland

Voorzitter Stichting ParaGamesBreda!

Respect

In de week dat de tienerselectie van Feyenoord haar trainer wegstuurde kreeg onze ambassadrice Agmaja Kolman te horen dat ze zich niet gekwalificeerd had voor het WK roeien in de klasse TA (Trunk-Arms). Ongetwijfeld een fikse mentale klap, ze had er zo hard voor getraind. Inderdaad, de eenden op de Bosbaan in Amstelveen liggen nog bij te komen van haar ferme riemslagen.

Maar Agmaja, die herpakt zich snel. #happyrowing blijft ze vrolijk twitteren. Haar wilskracht om zich voor de Paralympics in Londen te kwalificeren is ongebroken. Tuurlijk zal ze er stevig van balen dat ze het WK niet heeft gehaald. Haar kennende zullen er best een paar krachttermen gevallen zijn, maar Agmaja gaat volle kracht door. Tsja, de ParaGames komen er natuurlijk ook aan. Daar wil ze ook schitteren. Doelen stellen, focussen, presteren: het geldt voor alle deelnemers aan de ParaGamesBreda. Tegenslag? Tegenslag hoort erbij, dat weten ze maar al te goed. Maar het schrikt ze niet af, integendeel.

Zet daar nou eens een profvoetballer tegenover die slecht speelt of door zijn trainer gepasseerd wordt. Dan heeft de hele wereld het gedaan. In de spiegel kijken en enig vermogen tot zelfreflectie tonen is aan de gemiddelde prof niet besteed. Ben je boos, stuur je de toch trainer weg, laat je je op de transferlijst zetten, geef je verongelijkt een interview over het grote onrecht aangedaan, begin je een arbitragezaak om de breuk te forceren. Wat een verschil met Agmaja of een willekeurig andere invalide sporter. Bij hen is mentale weerbaarheid haast een tweede natuur. Die weerbaarheid maakt enorme krachten los: fysiek en mentaal.

Niet wijzen met vingertjes naar anderen, geen gezeur en gez**k, maar gewoon trainen: zo hard, snel, hoog, ver als maar kan.

RESPECT staat er op heel veel armen van ballende profs getatoeëerd. Nou inderdaad: RESPECT, met hoofdletters! Misschien moet Agmaja maar gewoon #happyrowing op haar gespierde armen laten tatoeëren.

Erik Martens

Bestuurslid PR en Communicatie